Անհասկանալի կենդանի է մարդը. Ռոբերտ Մելքոնյան

Մարդիկ հիմնականում դերասան են, ստախոս, ձևամոլ, անազնիվ, կեղծավոր: Մարդու ուղեղն այնպիսին է, որ նա կարող է դիմացինին կենացի ջերմ խոսքեր, դիֆերամբներ ձոնել, սակայն նույն պահին իր սրտի խորքում կամ, ավելի ճիշտ, ուղեղի խորքում ահավոր հայհոյանքներ տեղալ: Ուղեղի մի կիսագունդն անձայն հայհոյում է, մյուսը՝ հուզաթաթախ գովերգում, կենաց ու ճառ ասում:

Դերասանություն, կեղծիք՝ սա է հոմոսափիենսի ուղեկիցը դարեր շարունակ:
Կենդանական աշխարհում ամեն ինչ պարզ է, շիտակ, որոշակի, հասկանալի: Պարզ է՝ ով է գիշատիչ, ով՝ զոհ: Իսկ մարդկանց մոտ այլ է. գայլ՝ գառան մորթիով, գիշատիչ՝ եղնիկի դիմակով: Ուղեղը «պայթում է հազարի վրա» հայհոյանք տեղալով, ատելության մտքերից, իսկ լեզու՞ն... Իսկ լեզուն մեղրածոր, քաղցր խոսքեր է բարբաջում, «օճառվում» ու «մտնում» այնպե՜ս նուրբ, այնպե՜ս հաճելի, որ դիմացինին մնում է «թուլանալ և հաճույք ստանալ» : Նրանք նույնիսկ ընդունակ են եղնիկի անմեղ հայացքը, լուռ համեստությունն ընդունել որպես սպառնալիք, անհարգալից վերաբերմունք, իսկ գայլի ոռնոցը՝ սրտաճմլիկ, հոգեթով երաժշտություն:

Չէ՛, իրոք անհասկանալի կենդանի է մարդը:

Մեկնաբանություններ